Oh la la! Vliegen met volledig vrouwelijke crew

Posted by on Mar 9th, 2011 and filed under OPINIE. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

Air France, Air India en nog een paar luchtvaartmaatschappijen hebben ter ere van de honderdste vrouwendag op enkele vluchten volledige vrouwelijke crews ingezet.

Kennelijk is dat nog steeds heel bijzonder. Maar met alle respect voor het vak van cabinepersoneel; daar lopen ook nu eenmaal veel meer vrouwen rond dan mannen. Dus die all female teams waren zo samengesteld. En dan nog: 7 procent van de 4.500 piloten in dienst van Air France is vrouw, dus zo’n feestvluchtje met louter vrouwelijke piloten moet makkelijk kunnen.

Volgens de maatschappijen zijn vliegende vrouwen nog altijd heel bijzonder en heerst er een heel speciale, solidaire sfeer aan boord, aldus een eerste officier van Air France in USA Today.

Hoezo bijzonder?

Gelukkig gaat er steeds minder vaak een siddering door de cabine wanneer een vrouwelijke piloot een praatje vanuit de cockpit houdt. Ik hoor in ieder geval nog nauwelijks ‘grappige’ varianten op ‘vrouw achter het stuur, bloed op de muur’. Misschien gebeurt dat alleen nog op vakantievluchten naar de zon.

Waarom moet er eigenlijk weer een apart moment zijn – dat ook nog eens wordt opgeblazen in jubelende persberichten – waarop vrouwen samenwerken en – in dit geval – de verantwoordelijkheid hebben voor een vliegtuig en zijn passagiers?

Gisteren kregen (let op het woord kregen) vrouwen voor een dag het alleenrecht om artikelen te schrijven op het onderdeel Comment van de website van The Guardian. Vandaag was er een berichtje op de site met de besmuikte vraag: en, hebben jullie het gemerkt?

Jean Burns, jongste piloot in 1937 en eerste vrouwelijke parachutist in Australië, en Nancy Bird, de eerste vrouwelijke lijndienstpiloot down under.

Tijdens een debat over topvrouwen gisteren in De Rode Hoed te Amsterdam, stond een man uit het publiek op om zijn woordje te doen. Het eerste wat hij zei: oei, ik ben bijna de enige man hier tussen al die vrouwen. Nou, nou, poeh, poeh.

De panelleden – vrouwen met verdiensten in bedrijfsleven en politiek – keken hem niet begrijpend aan. Toen zei één van hen: zo bijzonder is dat niet en zou dat ook niet moeten zijn. Hoe vaak ben ik wel niet de enige vrouw in mannengezelschap? Sta ik dan ook op om dat te zeggen?

Het is inderdaad niet relevant.

Mirjam van Immerzeel

Follow CEO_ME on Twitter

Share

Leave a Reply

Photo Gallery