Wat! U noemt mij toch geen meisje?

Posted by on Aug 18th, 2011 and filed under COMMUNICEREN, POLITIEK. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

‘Het is een meisje.’ Hoe moet een politica in hemelsnaam op zo’n aankondiging reageren? Els Borst lachte indertijd maar wat toen het haar gebeurde, toen Hans Van Mierlo haar op deze wijze introduceerde als de nieuwe lijsttrekker van D66. Zo zijn er nog meer voorbeelden van vrouwen die direct op achterstand worden gezet door badinerende kwalificaties – opmerkelijk vaak door mannelijke politici en journalisten van zekere leeftijd.

Meisje dreamstime_6149141Hanja Maij-Weggen, oud-minister van Verkeer en Waterstaat, werd door columnist wijlen Jan Blokker ‘meisje Maij’ genoemd. Helmut Kohl noemde Angela Merkel ook al ‘het meisje’. Winnie Sordrager was slechts ‘the beauty’. Rob Hoogland (Telegraaf) noemde haar ooit een ‘kittig ding’. Volgens Karel van de Graaf waren al zijn collega’s bij de Avro verliefd op haar (aldus NRC Handelsblad). Paul Witteman en Piet Hein Donner houden ook al van het woord meisje om een volwassen vrouw aan te duiden (de prinsessen Máxima en Marilène) en zo zijn er nog meer.

In de hoek zetten

Noem het knulligheid of onschuldige vaderlijkheid, feit blijft dat dergelijke aanduidingen worden ingezet om professionele vrouwen in een hoek te zetten. Uit nieuw onderzoek in de Verenigde Staten blijkt dat deze tactiek werkt om politicae te diskwalificeren. Er blijft namelijk altijd iets hangen van de negatieve, op sekse gebaseerde, opmerkingen bij kiezers. Het onderzoek werd onder meer gedaan Women’s Media Center, WCF Foundation en Political Parity.

Voor het onderzoek werden 800 kiezers gevraagd fictieve politieke kandidaten te beoordelen. Vervolgens werd de ene helft van de groep getrakteerd op allerlei berichten over een vrouwelijke kandidaat waarin woorden als ijskoningin, gemeen wijf en prostitué werden gebruikt. De andere helft kreeg neutrale berichtgeving en inhoudelijke kritiek op haar beleidsplannen.

De vrouwelijke kandidaat verloor twee keer zoveel steun bij de eerste groep, zelfs al ging het om de mildste vorm van beledigen. In geval van inhoudelijke kritiek op haar beleid viel de steun van 43 naar 33 procent. Met seksistische toevoegingen viel haar steun terug naar 21 procent. Het enige goede nieuws is dat min of meer hetzelfde voor mannelijke politici geldt, alleen worden zij natuurlijk zelden geconfronteerd met denigrerend seksisme. De vrouwelijke kandidaten werd ook nog eens minder empathie, betrouwbaarheid en affectie toegedicht.

Juist wèl van repliek dienen

Zo bont als Amerikaanse politici maken Nederlanders politici het nog niet. Zowel Democraten als Republikeinen noemen elkaars vrouwelijke kandidaten ook wel eens ‘meisje’, maar ook ‘goed betaalde prostitué’ of ‘hete bliksem’ als het zo uitkomt.

Vaak gehoord advies aan vrouwen is om de opmerkingen te negeren, er niet op in te gaan omdat het anders alleen maar groter zou worden. Opmerkelijk is dat de onderzoekers juist aanraden om er wel tegen op te treden. Tijdens de studie bleek dat direct terugslaan wèl positief effect heeft en zorgt dat de politiek tegenstander terrein verliest. Een effectieve manier is te zeggen dat de opmerkingen ongepast zijn en vervolgens direct over te stappen op de inhoud. Wat ook helpt, merkten de onderzoekers, is wat forser uit de hoek te komen: ‘dit soort seksistische retoriek is schadelijk voor de kwaliteit van dit debat en onze democratie’.

Beeld: © Arpad Nagy-bagoly

Share

Leave a Reply

Photo Gallery